Libro denuncia, libro esperanza

O neno can

Fina Casalderrey / Francisco Castro

Ilustracións de Patricia Castelao

Editorial Galaxia, Vigo, 2012, 61 páxinas.

 

 

A carenza de ferramentas para ler e valorar como cumpriría a literatura para nenos, impídenme, por decencia persoal, achegarme con máis frecuencia á literatura infantil e xuvenil, contribuíndo deste xeito, aínda que sexa minimamente, a súa invisibilidade. Fago unha excepción con este libro escrito a catro mans e vinte dedos -os de Fina Casalderry e Francisco Castro-  que lles dá voz a rapaces e rapazas de todo o mundo aos que se lles rouban a cotío os seus dereitos,  deturpanlles e degradanlles a súas existencias, e que os autores escriben a favor de UNICEF, a favor da igualdade, xustiza e a vida, como se nos di na promoción editorial do libro.

Fina Casalderrey

Para iso Fina Casalderrey e Francisco Castro tiraron dun maxín sen lindes, feito demostrado polas súas numerosas publicacións, un monllo de historias e nun proceso de elaboración, para min descoñecido, pero que penso que non é doado, fixeron confluír as súas sensibilidades. As ilustracións de Patricia Castelao ponlle imaxe e color ás vidas destes cativos, convertidos, pola destreza da autora e do autor traballando conxuntamente, nun alude de denuncias contra abusos e inxustizas dos que nenos e nenas son vítimas inocentes en todo o mundo, e que, polo xeral, acostuman deixarnos indiferentes, porque dá a impresión de que estamos xa inmunizados diante de tropelías e vexacións que asemella que de tanto velas ou escoitar falar das mesmas, xa non turran da nosa sensibilidade nin nos arrincan azos para rebelarnos.

Os cinco relatos que escriben Fina Casalderrey e Francisco Castro, son, porén, capaces de nos abraiar, porque na súa escrita e feitura os autores fuxiron da típica e tópica estrutura dos libros de contos infantís, moitas veces, lambetadas insubstanciais. Radiografías de intres vitais de nenos e nenas no seu vivir cotián, no medio da miseria. Como Aakesh, o neno can que morre de fame como Choiva, o seu cadelo. Como Nadim e a súa irmá Altair que sobreviven e son explotados limpando parabrisas ou recibindo bicos á forza –o seu inferno agochado- porque a rapaza xa ten corpo de muller. Como Kai, o neno da rúa, piollento, mais feliz por ter por fin un nome e de que alguén lle chame por el. O retrato de Leila, a nena de once anos, obrigada a casar, como as fillas do deserto, porque as cousas foron sempre así, capaz, porén, de dicir “non”, incapaz, con todo, de cambiar o mundo. E finalmente o intre feliz de Carlos, o neno paralítico que, por unha vez, non é discriminado pola súa doenza.

Francisco Castro

A autora e o autor con moita habilidade e oficio á hora de contar historias, ponnos diante das conxunturas dramáticas cun equilibrado realismo. Foxen á vez dos pormenores obscenos e noxentos, mais sen enmascarar a realidade e sen concesións aos sentimentalismo. As únicas pingas de dozura son as relacións, poderiamos dicir que “humanas”, que estes heroes marxinados establecen cos seus respectivos cans.

Unha linguaxe limpa, lixeira e clara é o instrumento axeitado para resaltar a sinxeleza expositiva deste libro, á vez de denuncia e de esperanza

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Estas entrada foi publicada en Narrativa galega, Relato breve coas etiquetas , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s