O testamento antirrelixioso de Mark Twain

Cartas desde a Terra

Mark Twain

Tradución de Carlos Acevedo

Faktoria K (Kalandraka Editora), 2011, 77 páxinas.

 

 

Sammuel Langhorne Clemens (1835-1910), máis coñecido polo heterónimo Mark Twain, foi un escritor de xinea progresista. Escritor  popular, orador e humorista que acadou grande éxito. Autor de obras tan coñecidas como As aventuras de Tom Sawyer e sobre todo As aventuras de Huckleberry Finn, considerada como a “gran novela norteamericana”. As súas ideas de corte progresista fixéronse máis radicais co paso dos anos e aparecen reflectidas en Cartas desde a Terra, cuxa primeira edición non foi autorizada ata 1962, cincuenta anos despois do seu pasamento, debido á oposición da súa filla Clara Clemens que as consideraba demasiado críticas coas crenzas cristiás.

Mark Twain considérase a si mesmo un escritor modesto, sen pretensións de alta cultura. Porén, co paso dos anos, resultou ser un dos grandes clásicos da literatura norteamericana.

Cartas desde a Terra é unha mestura de ensaio, ficción e anotacións. Un dos máximos expoñentes da literatura satírica. Ateigada de humor negro, corrosivo, trátase dun libro sobre Deus, a Biblia, a natureza humana e os paradoxos e contradicións das crenzas relixiosas  dos seres humanos. Consideracións sobre a evolución da terra e da humanidade, transmitidas ao lector por medio dun personaxe moi especial, o Arcanxo Satán, alter ego de Mark Twain.

Mark Twain

O enxeño de Mark Twain reproduce unha situación tráxico-cómica que ten lugar nas xeografías celestes: o arcanxo Satán comenta con moita retranca e sarcasmo algúns dos traballos do creador. Os destinatarios das súas confidencias son os arcanxos Miguel e Gabriel. Mais outros anxos inferiores  tamén escoitan as conversas e das mesmas deron parte ao creador. A condena foi inmediata: un día celestial de desterro no espazo. Busca a Terra e olla como se desenvolve o experimento da raza humana. E aos se decatar do que aquí acontece, decontado empeza a escribirlles cartas a  Gabriel e Miguel, os seus amigos, nas que lles comenta as desfeitas e as incongruencias da creación

Xorde nomeadamente o problema que máis tarde atordaría a varios escritores existencialistas: o problema do mal. Nun ton irónico presenta a cuestión central: cómo é posible crer nun Deus infinitamente bondadoso, en cuxa imaxe fomos troquelados, mentres que na Terra  a obra más nobre de Deus, mata os seus semellantes e xamais aprende dos seus erros? Mark Twain non nega directamente  a existencia de Deus , pero atribúelle trazos tan diferentes dos que predican as relixións, que resulta case que imposible chegar a pensalo ou imaxinalo.

O estilo de Mark Twain, ameno, directo e irónico e a súa estrutura epistolar converte a lectura deste libro-opúsculo nun  feito gorentoso a asemade iluminador verbo das contradicións das crenzas relixiosas, de todas as crenzas relixiosas, non só das do cristianismo.

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Estas entrada foi publicada en Critica literaria, Ensaio, Narrativa estranxeira traducida coas etiquetas , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s