Morrer en tren coas uñas pintadas: a escrita existencial de Miguel Sande

A vida fóra

Miguel Sande

Editorial Galaxia, Vigo, 2011, 78 páxinas.

 

“Unha anciá practicamente inmóbil a carón da ventá unha tarde de decembro; todas as tardes de decembro, porque sempre é decembro neste cuarto”( páxina 24). Eis a presentación do personaxe que fai o narrador, nunha das veces que intervén, con explicacións seguramente innecesarias, porque abondan as palabras desa vella muller para perfilar con acerto a súa figura, os seus anceios, os seus medos, o seu enfrontarse coa vida, as experiencias existenciais dunha vida salferida de leas, dúbidas, arelas, ardencias, soidades e mágoas. Un monólogo interior, o discorrer dunha consciencia convertida en palabras, nunha tarde de decembro, cuspidiña a todas as tardes de quince decembros que leva soa a anciá María, sentada nunha cadeira de rodas, recluída nun cuarto da súa casa, sentindo como minuto a minuto pasan os días, ata que erguen un edificio fronte a súa vivenda e róubanlle así o único que lle queda: a visión do mar, fiel sempre en facerlle compañía.

E a anciá María matina e os seus pensamentos, recollidos neste breve texto narrativo co que Miguel Sande retorna aos andeis das librerías despois da publicación de Se algún día esta muller morta, son capaces de conducir a literatura ao inexplorado, ao que queda dunha existencia. As palabras núas, proferidas sen pelos na lingua por esta muller e a trama sinxela dun relato que á vez conmove e fai sorrir, son os convincentes argumentos para lermos dun tirón este monólogo interior: unha imaxinación da vida fóra, ateigada así mesmo de lembranzas  dun pasado evocado como se fose un soño fantasmagórico, mais ao mesmo tempo preñado de realidade. Os pensamentos dos tempos das arduas aprendizaxes (as letras da nena facíanlle doer a cabeza, os figos non!), o recordo do irmán que se esvaeceu. Tamén o do home (“o meu señor que fuxiu da guerra pero nos das obras”)

Miguel Sande

Pero, para alén de todo isto, o que reloce con forza nestas páxinas é o presente. Un presente contraditorio como a vida mesma, ateigado de experiencias  sensoriais, sentimentais…vivenciais que fan deste texto unha escrita intensamente existencial.

A anciá María percibe que vai morrendo, que xa comezou a morrer hai algún tempo, que un día marchará o tren para non volver, pero non ten présa, quere morrer sen présas, tomando un chocolatiño ben quente e coas uñas pintadas. Morrer en tren coas uñas pintadas.

Unha mostra narrativa interesante, erguida sobre una arquitectura orixinal, na que o monólogo interior é o principal esteo. E unha linguaxe espida á mantenta de ousadías e enfeites formais. Un camiño acaído para estonar, alén da visión prototípica, ese peculiar mundo ao que ao final nos leva a todos a roda da vida.

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Estas entrada foi publicada en Critica literaria, Narrativa galega coas etiquetas , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s