Lois Pereiro, lido, analizado, traducido

Que lle podo ofrecer a quen me intente? Monográfico Lois Pereiro

GAELT

Coordenadores: Anxo Angueira e Teresa Bermúdez

Edicións Xerais, Vigo, 2011, 170 páxinas.

 

Edicións de textos inéditos, reedicións, biografías, antoloxías e ata achegamentos comiqueiros á biografía do poeta en banda deseñada. De todo deu, e en cantidades superiores á de anos anteriores e quizais tamén en calidade, o Día das Letras Galegas deste ano 2011, dedicado a Lois Pereiro. Botábase de menos, porén, o ensaio, o estudo monográfico verbo da obra, do significado da figura de Lois Pereiro ou da súa peculiar estética.

Chéganos arestora este pequeno volume, como froito dun proxecto concibido  dentro do Grupo de Análise e Estudo da Literatura e a Traduloxía (GAELT) da Universidade de Vigo, coordenado, nesta entrega, por Anxo Angueira e Teresa Bermúdez. O feito de ser Lois Pereiro un escritor complexo, senlleiro, pero transgresor, con non doada adscrición  no sistema literario galego, cun perfil biográfico igualmente peculiar, ateigado de tensións vitais, fai moi oportuna esta achega, composta de colaboracións, a súa figura e a súa obra.

Estrutúrase o volume en cinco seccións: retratos, análise, documentos, traducións e creacións. Xosé Manuel Pereiro, Paco Macías e Fermín Bouza revelan, nas súas breves colaboracións, algúns trazos que completan a biografía de Lois Pereiro ou a súa relación, por exemplo, co mundo da edición. A sección documental reproduce o texto dun recital no Pub Moka, en xaneiro do 96, no que Manuel Rivas fixo de presentador de L. Pereiro.

Son gabables así mesmo as traducións de varios dos poemas do poeta monfortino ao alemán, catalán, éuscaro, francés, inglés e italiano. Na sección de creación, os poetas Xabier Cordal, Estíbaliz Espinosa, Chus Pato e Dores Tembrás, dialogan cos seus versos ou prosas poéticas co poeta Lois Pereiro.

Con todo considero, en estima moi subxectiva por suposto, que as achegas máis salientables deste volume atópanse nas catro análises que sobre a obra de Pereiro escriben Manuel Forcadela (adscrición xeracional), Teresa Seara (dialéctica vida/morte na obra de Lois Pereiro), Xavier Seone (os planos existenciais e ontolóxicos) e Alberto Valverde (a linguaxe underground na poética de Pereiro). Constitúen catro aproximacións -penso que as únicas  publicadas ata o de agora- feitas desde o pensamento á vez rigoroso e afouto á obra poética dun lírico nada convencional.

Lois Pereiro

Fago unha pausa especial no artigo de Manuel Forcadela, por mor da fondura da súa análise. Partindo dunha acaída diferenciación entre “autoría real” e “ficción de autor”, considera o analista que cómpre ter en conta a análise das prácticas textuais de Pereiro e non o fetichismo que suscitou e segue a suscitar a súa imaxe, nomeadamente despois da súa morte. Tal diferenciación é necesaria para que non se perda no ocultamento a figura poética de Lois Pereiro. Calquera das etiquetas coas que se ten identificado a poesía da Xeracións dos 80 (autor intelectual, comprometido, hedonista, lector cultivado, culturalista, profesor, viaxeiro, cosmopolita, gastrónomo) non abonda por si soa para definir as prácticas textuais de Lois Pereiro, que se afasta, en non poucos trazos, do modelo de “ficción autor” da Xd80. A conclusión de Manuel Forcadela  é que Lois Pereiro representa unha ficción de autor dos noventa con prácticas textuais dos oitenta (“Droga, enfermidade, marxinalidade, cosmopolitismo, autodestrución , desolocación, morte, aniquilación, nostalxia, existencialismo son as bandeiras que se erguen fronte a aqueloutras mencionadas atrás”, páxina 34).En calquera caso, Manuel Forcadela resístese a deixar a marca Lois Pereiro en mans dos que queren facer  do poeta monfortino un  instrumento arrebaladizo en contra da Xd80. Lois Pereiro e a súa poesía atópanse nun “dos extremos da longa corda que tensa a  xeración dos oitenta, unha xeración tan diversa nos seus contido e formas que resulta precipitado reducila a unhas poucas fórmulas máxicas”, paxina 37).

Penso, con todo, que o verdadeiro interese do traballo de Manuel Forcadela áchase, á marxe dos intentos de adscrición xeracional de Lois Pereiro   -ata podemos fantasiar nunha condescendente rexouba do poeta fronte a estes intentos taxonómicos-, na análise  da figura do poeta, elaborada con acuidade a partir da diferenciación deses dous conceptos fundamentais e clarificadores: as prácticas textuais do autor real fronte ao fetichismo da súa imaxe.

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Estas entrada foi publicada en Critica literaria, Ensaio coas etiquetas , , , , , . Ligazón permanente.

One Response to Lois Pereiro, lido, analizado, traducido

  1. Pingback: Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «Que lle podo ofrecer a quen me intente?» | Xerais

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s