Naqueles días do wolfram*

Víctor Freixanes ( Foto: El Correo Gallego )

    Coido que en poucas ocasións, no eido da literatura, un regreso foi tan agardado coma o de Víctor Freixanes. Mesmo dunha “epifanía” se ten cualificado  a volta de Freixanes á narrativa, con esta peza Cabalo de ouros, o piar que lle faltaba ao macrotexto que o autor está a construír dende 1981. Un texto singular, unha fabulación tremenda e cativadora que nos confirma na estima de que Freixanes é un dos narradores clásicos da literatura galega das últimas décadas.

   Son os días do wolfram, cara a finais da década dos 40, e de novo en Vilanova de Alba, ese lugar mítico de Freixanes, vila de beiramar fronte a Santiago. Días de fame e lacería, pero tamén de enchenta e grandísima fartura, do señorío do mineral, de turbios negocios na raia, do caciquismo da posguerra, pleitesías aos capitostes da capital, de mercenarias do trato. Velaquí o espazo e o tempo no que ten lugar unha historia horrible, unha singular partida de barralla. Enfróntanse dous bandos nun envite que dura tres días e tres noites, xogándose non só os aforros particulares, herdades, ganancias do puterío, senón tamén o goberno da vila, a fartura do mineral. Todo o mundo, na Galicia enteira agardando o desenlace, que non se sitúa no xogo, senón na ollada intensa, arnal coa que se traba no adversario.

    No seu labor discursivo sérvese Freixanes do artificio do cantar de cegos. É o cantar e as súas coplas os que revelan  o que se deixa contar e pautan as horas e aconteceres que lle dan vida ao relato. Soamente no epílogo da novela, a música perde os seus ecos e o narrador recupera o protagonismo para amalloar, vinte anos despois, os cabos soltos. Mais iso será alén mar, en terras venezolanas. Planos moi variados amosan a competencia narrativa do autor. A orquestración estrutural que permite que camiñen en harmonía un remuíño de historias  fundidas na trama principal; a fonda caracterización psicolóxica dos personaxes; a plasticidade  que alenta nas moitas caras deste friso narrativo: a prosa torrencial, lúbrica e sensual, nos lindes dun estilo forte e epopéico, para nos facer presentes aqueles días do wolfram, días de derrotas e cobizas, do ventimperio dos lobos e da amantiña calor dos leitos.

*Publicado en El Correo Gallego o 31 de decembro de 2010

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Esta entrada foi publicada en Critica literaria, Narrativa galega. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s