Cabalo de ouros de Víctor Freixanes

Víctor Freixanes, como recoñecen os dicionarios, ten demostrado dabondo  a súa contribución á tarefa de construír  unha mitoloxía literaria a partires de materiais intrinsecamente galegos e a través das súas tramas ( O triángulo inscrito na circunferencia, 1981, A cidade dos Césares, 1993). Con heroes personificados ben por galegos do interior, ben por fillos desta terra nas súas epopeas na diáspora. O macrotexto que Freixanes  pouco a pouco  está  a elaborar, acaba de recibir unha importante achega, Cabalo de ouros, unha novela  que aínda non figura  no catálogo principal de novidades de Editorial Galaxia, e coa que o universo de Vilanova de Alba, a vila do beiramar que se ergue fronte a Compostela na narrativa de Freixanes, volve á escena.

   O narrador enceta a novela confiándonos o artificio de que lle debe a súa historia aos cantares de cego; e tal semella a súa estrutura, un esqueleto no que medra unha historia que comeza cunha partida de barallo nunha pousa da montaña. Tres días e tres noites  xogándose a vida ao azar das cartas. Amor, violencia, lembranzas atávicas dos días do wolfran e da derrota dos vencidos, recuperados con esa prosa caudalosa, sensual e envolvente, marca da casa dun fabulador poderoso, mais ata o presente, de escasa rendibilidade cuantitativa para a literatura galega.

   Tempo teremos para volver sobre este Cabalo de ouros. Polo de agora deixámonos engaiolar pola beleza estremecida deste romance que canta o cego desde o estaribel da praza e co violino afinado,  e pola prosa lúbrica coa que Víctor Freixanes remata a súa novela

                                                    Cabalo de ouros

                                     “Cantar de cegos para superviventes,

                                              banda sinfónica e pólvora

                                  En Vilanova de Alba, antigo reino de Galicia,

                                 hoxe sen reis nin memoria de que tal houbese,

                                      ocorreron os sucesos que aquí se relatan

                                             contra finais da década dos 40 e

                                         primeiros anos 50 do pasado século,

                                                   días de moita calamidade.”

……………………………………………………………………………………………………………………………

   “Lembro a  súa ollada  clara, case que líquida, fóra do mundo dos vivos, ela tamén. A vida pasa polas cousas, pola memoria dos feitos e polas criaturas que tales padeceron. O que noutrora foi furia e desolación, ferida e castigo, materia pezoñenta que apesta o mundo, o bálsamo do tempo cicatriza, non sei se cura, en calquera caso adormece, as máis das veces para sempre”

Advertisements

About Francisco Martínez Bouzas

Crítico literario
Esta entrada foi publicada en Narrativa galega. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s